Spring naar inhoud

herfst

Vaak krijg ik even een knuffel van J, onze oudste zoon. Hij is bijna 15 en werkelijk een schatje. Hij is nog maar een halve kop kleiner dan ik.

De laatste tijd valt me daarbij regelmatig op dat hij ruikt naar mannenzweet.
Dit brengt bij mij een herinnering aan vroeger boven, want plotseling realiseer ik me: dat doe ik zelf al een hele tijd niet meer.

Hormonen zeker. Hij zit aan het begin van iets waar ik al weer voorbij ben.
Opeens hoor ik de tandarts weer vertellen dat het normaal is om tandsteen pas op latere leeftijd te krijgen, door veranderingen in de enzymhuishouding. Ook dat is alweer een tijd geleden. En ik hoor weer de huisarts die mij geruststelt dat ik geen probleem met mijn hart heb maar domweg maagzuur in mijn slokdarm doordat met de jaren dat klepje bovenaan je maag het niet meer altijd even goed doet. Waarbij hij me routinematig nog een test op ouderdomsuikerziekte aanbood. Om de uitslag te lezen moest ik mijn leesbril zoeken, waarvan ik vergeten was waar ik die had gelaten. Ook heel normaal op mijn leeftijd.

Ik verlang overigens niet naar een rode cabriolet waarin ik mezelf belachelijk maak met een gekocht blondje naast me, al kon ik het betalen. Ik smeer geen Axe onder mijn oksels en ik denk dat ik me niet zal gaan aanstellen als de jongens straks met een vriendinnetje thuis komen. Zoals ik al de nodige andere vaders heb zien doen.

Nee, de tijd gaat voor mij te hard. Net als de puberteit is de penopauze bij mij ongemerkt gepasseerd. Alleen als ik terugkijk bespeur ik een bepaalde vorm van overgang die ik doorgemaakt heb. En van binnen kan ik me nog steeds een ondeugend jongetje voelen.

En plotseling bedenk ik: dat zal iedereen wel hebben, dat hij zich anders voelt dan iedereen denkt.

7 gedachten over “herfst

  1. Marloes

    Wat een prachtig stukje. Je zou overigens ook nog steeds een motor kunnen aanschaffen, erg populair onder de jongere senioren in Nederland heb ik me laten vertellen

  2. plutone

    @nanos: vooruit dan, als ik in de spiegel kijk dan gaat het steeds minder aanvoelen als mezelf wat ik daarin zie.

  3. Nanos

    vooruit dan, als ik in de spiegel kijk dan gaat het steeds minder aanvoelen als mezelf wat ik daarin zie.

    Confronterend dus. šŸ™

Reacties zijn gesloten.