Spring naar inhoud

Een van mijn favoriete werkplekken is... de trein, de stiltecoupé! Want ik moet regelmatig voor een vergadering naar een andere plek in Nederland.

Iets wat mij mateloos begint te irriteren is de stem die in de trein omroept dat ik welkom ben aan boord van de trein naar een of ander eindpunt. Omgeroepen door een conducteur die elke keer maar weer zijn best moet doen om er een fris verhaal van te maken, met alle gevolgen van dien. En het geluid staat vaak erg hard.

Wat stoort me hieraan?
Twee mogelijkheden: ofwel ik zit in de goede trein, of ik zit in de verkeerde trein.
Als ik in de goede trein zit is het overbodig en storend, als ik in de verkeerde trein zit is het te laat, ik kan er immers niet meer uit. Het dient dus nergens voor maar het stoort wel. En het belangrijkste: het voelt totaal niet aan als welkom, het woord welkom wordt gezegd, maar het tegenovergestelde wordt beleefd.

Mijn voorstel aan NS: doe als in de sprinter!
De ingeblikte stem in de sprinter klinkt een minuut voor vertrek, mocht je verkeerd zijn dan kun je nog snel uitstappen. Dus dat is functioneel.

Mijn verzoek aan NS: houd op met die welkom-aan-boord onzin, een trein is geen vliegtuig!

Een van mijn favoriete slogans: less is more.

Ik heb weer een leuk voorbeeld: Een lichte chromebook. Die werkt vaak lekkerder dan een zware Windows laptop en doet ook nog eens langer met zijn batterij, en tegen een veel lagere prijs. Hij zeurt nooit over updates of virussen, wordt niet warm  en valt me niet lastig met MSN, Edge en Bing om maar eens een paar bekende ergernissen te noemen. En omdat de chromebook bedoeld is als internetcomputer is elke chromebook waar ik op inlog voor mij gelijk. Als ik maar op de WiFi kan vind ik zonder meer mijn apps en mijn bestanden.

Op die chromebook merk ik nu iets heel grappigs: ik heb een kleintje en een wat grotere, en op beide kan ik MS-Office apps draaien, de Android versie. In wezen heb ik Office niet nodig, er zijn goede alternatieven voor alles wat ik doe, maar met name bij Word en Powerpoint kan de precieze opmaak ertoe doen als je een bestand uitwisselt en dan is het dus toch handig om de echte MS Office te kunnen gebruiken.

Wat ik nu merk: op het kleine chromebookje werken de Office apps zonder licentie, maar op de grotere moet ik een abonnement hebben. Nog grappiger: op het kleine chromebookje kan ik een groot scherm aansluiten en dan wordt ook op dat apparaat een licentie geëist. Zonder licentie kun je dan nog wel bestanden tonen maar niet aanpassen. Dat kleine chromebookje is zo een ideale reisgezel!

En met offline Netflix kun je lekker film kijken in de trein.

 

A watch used to be a device that you can watch to learn the time. Now, this will be the other way around, the watch will watch you!

Veel mensen leven de afgelopen jaren zonder horloge. Je kunt makkelijk zonder, want je hebt altijd je telefoon bij de hand.

Dat horlogevrije tijdperk loopt ten einde. Onlangs bracht Apple als laatste grote fabrikant zijn horloge uit: de Apple Watch. Iedereen die zich heeft laten verleiden tot het kopen van een smartphone zal zich nu moeten inhouden om geen smartwatch te gaan kopen.

Na de ipod, de imac en de iphone verwachtte ik de iwatch, maar zo gaat hij niet heten. Het wordt Apple watch. Ik realiseer me nu pas hoe goed daarover is nagedacht! Het ding heeft allerlei sensoren en houdt je in de gaten, bijvoorbeeld als je aan het sporten bent.

1

Als er één ding is dat de digitale wereld kenmerkt dan is dat wel het gemak waarmee je een kopie maakt. Een kopie is zó gemaakt, kost 'niets' en voor de zekerheid maak je er ook nog maar één op een andere plaats. Wat je vervolgens net zo snel weer vergeet, of je weet nog wel dát je die kopie hebt gemaakt maar niet meer precies wáár.
Als enkele collega's hetzelfde doen dan heb je voor je er erg in hebt een bestand overal staan: telkens weer hetzelfde bestand. Of misschien nog erger: ook nog in verschillende versies zonder dat iemand dat in de gaten heeft.
Iets soortgelijks geldt voor initiatieven en groepen: een idee heb je nooit alleen, en voor je het weet neem je een initiatief, vorm je een groep die gisteren iemand anders maakte. Het zou heel jammer zijn als je zo twee eilanden creëert waarvan de bewoners van elkaars bestaan niet weten, en die veel aan elkaar zouden hebben als ze één waren.
Op het Rijksweb heb ik al twee keer een fusie gesloten tussen 'mijn' groep en een andere groep, maar nu is er alweer één opgedoemd die in wezen hetzelfde doel heeft. Het is wel elke keer een hoop gedoe, alle gebruikers moeten mee en alle documenten.
Ja, ik weet het: juist de vrijheid van het web 2.0 is zo'n belangrijk kenmerk, geen strakke richtlijnen s.v.p, maar dubbelingen worden gegarandeerd ook in Pleio een punt naarmate het drukker gebruikt wordt.
Wie herkent dit probleem; is het wel een probleem en zo ja, wie heeft een idee hoe we het kunnen voorkomen of in de hand houden?

Dit stukje stond aanvankelijk op Pleio, maar het blijkt niet toegankelijk als je niet ingelogd bent, daarom hier even een kopie, die was zó gemaakt 🙂