Spring naar inhoud

Wie je bent, ik weet het niet, O Systeem. Steeds vaker zie ik je webportalen die ik moet dienen, het worden er steeds meer en ze kennen geen medelijden: goed is goed en fout is fout, met alle consequenties van dien!

Heel soms zie ik nog de mensen die het werk voor je doen, maar ook zij weten niet wie je bent en kunnen mij niet altijd de weg wijzen. En daarom richt ik dit gebed tot jou, O Systeem.

Want ik zou zo graag voelen dat ik ertoe doe, zoals iedereen ertoe doet.

Luister dus naar mij.

Naar jou luisteren we al: Luis - te - ren!, op die manier dus. We doen wat moet, we laten wat verboden is, meestal dan. We gedragen ons zoals je dat van ons verwacht. Heb je dat wel in de gaten, hoe goed wij luisteren? Begrijp je dat wel?

Maar luister jij eigenlijk wel naar mij?

Ach, ik ben maar één van zovelen! Nee, natuurlijk luister jij niet naar ons, we zijn gewoon met teveel.

Maar luister je wel naar ons samen? Ja, als we kabaal maken, zoveel kabaal dat je wel móét luisteren. Maar dat bedoel ik niet.

Kunnen we je vertrouwen? Dat ligt moeilijk, je luistert immers niet, zolang we geen kabaal maken. En ook dan: begrijp je wel waarom we dat kabaal maken?

Ik vraag niet van je dat je altijd doet wat ik wil, maar wel dat ik je moet kunnen begrijpen, want alleen dan kan ik je vertrouwen. En niemand verwacht dat je het altijd weet, dus vertel me je dilemma´s en je ideeën. Vertel en ik zal luisteren. Maar luister dan ook naar mijn verhaal, en probeer om ook mij te vertrouwen. Want dat doe je niet hè, mij vertrouwen.

Gek dat je luisteren zo moeilijk vindt, want zó makkelijk is het niet om alles te moeten bepalen. Wat je bedenkt komt op jouw conto: wat mis gaat is jouw schuld. Waarom luister je dan niet naar mij? Misschien kan ik wel helpen!

Om mij gaat het niet eens, het gaat om ons allemaal, met al onze ideeën, onze eigen ideeën waarmee we ieder voor zich onszelf bijzonder voelen, maar juist ook weer verwant met anderen, want ideeën brengen mensen samen. Ik hoop altijd dat ik een idee niet alleen heb, maar vaak weet ik dat eigenlijk niet, ik heb ‘geen idéé´. Heb jij dat nooit, dat je een idee hebt, helemaal in je eentje? En wat doe je dan? Probeer je anderen te overtuigen van je idee of zoek je naar anderen die het begrijpen, die het verder helpen? Of zoek je misschien zelfs anderen die dit idee al hadden en die al verder zijn met erover na te denken? En als iemand jouw eigen idee aan je komt uitleggen, wat doe je dan? Zoek je dan de verschillen of zoek je de overeenkomsten?

Een nieuw idee kan best raar zijn, en is dan teer en kwetsbaar, maar toch, een echt idee kan voortleven, groeien en zich vermeerderen, doordat het gehoord wordt en begrepen. En daarom: luister naar mij, naar ons, naar iedereen; wij zullen naar jou luisteren. En we begrijpen dat je niet iedereen kunt horen. We kunnen je helpen met luisteren, want een goed idee, dat vertellen we verder, aan elkaar, aan jou, zodat het groeit. Van mijn idee of jouw idee naar het idee van ons, misschien wel van allen, al kennen we elkaar nog niet. Onze ideeën zullen ons bij elkaar brengen!

En geef je óns antwoord, dan voel ík mij gehoord. Meer dan dat vraag ik eigenlijk niet.

En daarom, O Systeem: Luister naar mij!

(alsjeblieft!)

Open brief van Plutone aan de minister van OCW.

Geachte heer Slob,

Naar aanleiding van het ongeldig verklaren van examens bij VMBO Maastricht wil ik graag een beroep doen op de redelijkheid van de minister van OCW.

Mijn drijfveer:

De legitimiteit van het openbaar bestuur is hier in het geding als gevolg van een inspectiedienst die in mijn ogen wereldvreemd optreedt en de verkeerden straft.

Mijn zienswijze:
In mijn tijd (de HBS) waren er alleen de centrale schriftelijke examens, landelijk voor iedereen gelijk; sommige leerlingen konden niet tegen de stress die dit ene toetsmoment opleverde. De bedoeling van schoolexamens is geweest om leerlingen met examenstress te beschermen, dus als vangnet om de uitslag van het centraal examen te verzachten. Bij de invoering van schoolexamens ging de discussie over het gevaar dat de kwaliteit van de diploma's zou lijden onder de subjectiviteit van de schoolexamens.

Het is nooit de bedoeling geweest dat schoolexamens als toelatingscriterium voor het echte examen zouden gaan gelden. Kennelijk is de regelgeving wel zo te interpreteren, maar de bedoeling was echt anders. Dat uit zich nu bij VMBO Maastricht.

Vragen waar ik in het nieuws geen antwoord op kan vinden zijn:

  • Is het verdedigbaar dat je geen diploma krijgt als je het centraal examen goed gemaakt hebt?
  • Gesteld dat het compleet maken van het examendossier op de school zelf een toelatingscriterium is om aan het schriftelijk examen te mogen meedoen, is het dan verdedigbaar dat pas na het schriftelijk examen de controle op die examenbevoegdheid wordt gedaan?
  • Daarnaast: de inspectie is er om scholen te controleren in het belang van de leerlingen, snappen ze dat wel?

met vriendelijke groet, en in de hoop dat het debat dat hier ongetwijfeld over gaat komen een rechtvaardige uitkomst zal hebben!

Plutone

Een van mijn favoriete werkplekken is... de trein, de stiltecoupé! Want ik moet regelmatig voor een vergadering naar een andere plek in Nederland.

Iets wat mij mateloos begint te irriteren is de stem die in de trein omroept dat ik welkom ben aan boord van de trein naar een of ander eindpunt. Omgeroepen door een conducteur die elke keer maar weer zijn best moet doen om er een fris verhaal van te maken, met alle gevolgen van dien. En het geluid staat vaak erg hard.

Wat stoort me hieraan?
Twee mogelijkheden: ofwel ik zit in de goede trein, of ik zit in de verkeerde trein.
Als ik in de goede trein zit is het overbodig en storend, als ik in de verkeerde trein zit is het te laat, ik kan er immers niet meer uit. Het dient dus nergens voor maar het stoort wel. En het belangrijkste: het voelt totaal niet aan als welkom, het woord welkom wordt gezegd, maar het tegenovergestelde wordt beleefd.

Mijn voorstel aan NS: doe als in de sprinter!
De ingeblikte stem in de sprinter klinkt een minuut voor vertrek, mocht je verkeerd zijn dan kun je nog snel uitstappen. Dus dat is functioneel.

Mijn verzoek aan NS: houd op met die welkom-aan-boord onzin, een trein is geen vliegtuig!

Een van mijn favoriete slogans: less is more.

Ik heb weer een leuk voorbeeld: Een lichte chromebook. Die werkt vaak lekkerder dan een zware Windows laptop en doet ook nog eens langer met zijn batterij, en tegen een veel lagere prijs. Hij zeurt nooit over updates of virussen, wordt niet warm  en valt me niet lastig met MSN, Edge en Bing om maar eens een paar bekende ergernissen te noemen. En omdat de chromebook bedoeld is als internetcomputer is elke chromebook waar ik op inlog voor mij gelijk. Als ik maar op de WiFi kan vind ik zonder meer mijn apps en mijn bestanden.

Op die chromebook merk ik nu iets heel grappigs: ik heb een kleintje en een wat grotere, en op beide kan ik MS-Office apps draaien, de Android versie. In wezen heb ik Office niet nodig, er zijn goede alternatieven voor alles wat ik doe, maar met name bij Word en Powerpoint kan de precieze opmaak ertoe doen als je een bestand uitwisselt en dan is het dus toch handig om de echte MS Office te kunnen gebruiken.

Wat ik nu merk: op het kleine chromebookje werken de Office apps zonder licentie, maar op de grotere moet ik een abonnement hebben. Nog grappiger: op het kleine chromebookje kan ik een groot scherm aansluiten en dan wordt ook op dat apparaat een licentie geëist. Zonder licentie kun je dan nog wel bestanden tonen maar niet aanpassen. Dat kleine chromebookje is zo een ideale reisgezel!

En met offline Netflix kun je lekker film kijken in de trein.

 

A watch used to be a device that you can watch to learn the time. Now, this will be the other way around, the watch will watch you!

Veel mensen leven de afgelopen jaren zonder horloge. Je kunt makkelijk zonder, want je hebt altijd je telefoon bij de hand.

Dat horlogevrije tijdperk loopt ten einde. Onlangs bracht Apple als laatste grote fabrikant zijn horloge uit: de Apple Watch. Iedereen die zich heeft laten verleiden tot het kopen van een smartphone zal zich nu moeten inhouden om geen smartwatch te gaan kopen.

Na de ipod, de imac en de iphone verwachtte ik de iwatch, maar zo gaat hij niet heten. Het wordt Apple watch. Ik realiseer me nu pas hoe goed daarover is nagedacht! Het ding heeft allerlei sensoren en houdt je in de gaten, bijvoorbeeld als je aan het sporten bent.