Spring naar inhoud

Wie je bent, ik weet het niet, O Systeem. Steeds vaker zie ik je webportalen die ik moet dienen, het worden er steeds meer en ze kennen geen medelijden: goed is goed en fout is fout, met alle consequenties van dien!

Heel soms zie ik nog de mensen die het werk voor je doen, maar ook zij weten niet wie je bent en kunnen mij niet altijd de weg wijzen. En daarom richt ik dit gebed tot jou, O Systeem.

Want ik zou zo graag voelen dat ik ertoe doe, zoals iedereen ertoe doet.

Luister dus naar mij.

Naar jou luisteren we al: Luis - te - ren!, op die manier dus. We doen wat moet, we laten wat verboden is, meestal dan. We gedragen ons zoals je dat van ons verwacht. Heb je dat wel in de gaten, hoe goed wij luisteren? Begrijp je dat wel?

Maar luister jij eigenlijk wel naar mij?

Ach, ik ben maar één van zovelen! Nee, natuurlijk luister jij niet naar ons, we zijn gewoon met teveel.

Maar luister je wel naar ons samen? Ja, als we kabaal maken, zoveel kabaal dat je wel móét luisteren. Maar dat bedoel ik niet.

Kunnen we je vertrouwen? Dat ligt moeilijk, je luistert immers niet, zolang we geen kabaal maken. En ook dan: begrijp je wel waarom we dat kabaal maken?

Ik vraag niet van je dat je altijd doet wat ik wil, maar wel dat ik je moet kunnen begrijpen, want alleen dan kan ik je vertrouwen. En niemand verwacht dat je het altijd weet, dus vertel me je dilemma´s en je ideeën. Vertel en ik zal luisteren. Maar luister dan ook naar mijn verhaal, en probeer om ook mij te vertrouwen. Want dat doe je niet hè, mij vertrouwen.

Gek dat je luisteren zo moeilijk vindt, want zó makkelijk is het niet om alles te moeten bepalen. Wat je bedenkt komt op jouw conto: wat mis gaat is jouw schuld. Waarom luister je dan niet naar mij? Misschien kan ik wel helpen!

Om mij gaat het niet eens, het gaat om ons allemaal, met al onze ideeën, onze eigen ideeën waarmee we ieder voor zich onszelf bijzonder voelen, maar juist ook weer verwant met anderen, want ideeën brengen mensen samen. Ik hoop altijd dat ik een idee niet alleen heb, maar vaak weet ik dat eigenlijk niet, ik heb ‘geen idéé´. Heb jij dat nooit, dat je een idee hebt, helemaal in je eentje? En wat doe je dan? Probeer je anderen te overtuigen van je idee of zoek je naar anderen die het begrijpen, die het verder helpen? Of zoek je misschien zelfs anderen die dit idee al hadden en die al verder zijn met erover na te denken? En als iemand jouw eigen idee aan je komt uitleggen, wat doe je dan? Zoek je dan de verschillen of zoek je de overeenkomsten?

Een nieuw idee kan best raar zijn, en is dan teer en kwetsbaar, maar toch, een echt idee kan voortleven, groeien en zich vermeerderen, doordat het gehoord wordt en begrepen. En daarom: luister naar mij, naar ons, naar iedereen; wij zullen naar jou luisteren. En we begrijpen dat je niet iedereen kunt horen. We kunnen je helpen met luisteren, want een goed idee, dat vertellen we verder, aan elkaar, aan jou, zodat het groeit. Van mijn idee of jouw idee naar het idee van ons, misschien wel van allen, al kennen we elkaar nog niet. Onze ideeën zullen ons bij elkaar brengen!

En geef je óns antwoord, dan voel ík mij gehoord. Meer dan dat vraag ik eigenlijk niet.

En daarom, O Systeem: Luister naar mij!

(alsjeblieft!)

Een van mijn favoriete slogans: less is more.

Ik heb weer een leuk voorbeeld: Een lichte chromebook. Die werkt vaak lekkerder dan een zware Windows laptop en doet ook nog eens langer met zijn batterij, en tegen een veel lagere prijs. Hij zeurt nooit over updates of virussen, wordt niet warm  en valt me niet lastig met MSN, Edge en Bing om maar eens een paar bekende ergernissen te noemen. En omdat de chromebook bedoeld is als internetcomputer is elke chromebook waar ik op inlog voor mij gelijk. Als ik maar op de WiFi kan vind ik zonder meer mijn apps en mijn bestanden.

Op die chromebook merk ik nu iets heel grappigs: ik heb een kleintje en een wat grotere, en op beide kan ik MS-Office apps draaien, de Android versie. In wezen heb ik Office niet nodig, er zijn goede alternatieven voor alles wat ik doe, maar met name bij Word en Powerpoint kan de precieze opmaak ertoe doen als je een bestand uitwisselt en dan is het dus toch handig om de echte MS Office te kunnen gebruiken.

Wat ik nu merk: op het kleine chromebookje werken de Office apps zonder licentie, maar op de grotere moet ik een abonnement hebben. Nog grappiger: op het kleine chromebookje kan ik een groot scherm aansluiten en dan wordt ook op dat apparaat een licentie geëist. Zonder licentie kun je dan nog wel bestanden tonen maar niet aanpassen. Dat kleine chromebookje is zo een ideale reisgezel!

En met offline Netflix kun je lekker film kijken in de trein.

 

Bitcoins en zo, dat berust op Block Chain technologie.

Het waarom van block chain technologie: een methode om digitale informatie onvervalsbaar te maken. Dat gebeurt door het complete transactiejournaal te publiceren en te laten bewaren door een groot aantal partijen. Een block chain kun je beschouwen als een gerobotiseerde vertrouwde partij. Malversaties door mensen van binnenuit zijn uitgesloten. Crypto-technieken spelen een heel belangrijke rol hierin.

Potentieel legt deze techniek de bijl aan de wortel van vertrouwde partijen als banken, notarissen en ook delen van overheden.

Een paar dagen geleden was ik op de Dutch Block Chain Conference #dbc2016. Wat ik daar zag is dat grote organisaties met experimenten bezig zijn, denk aan Philips, IBM, De Nederlandse Bank, ING en ABN-Amro, en ook de Autoriteit Financiële Markten is betrokken.

Een belangrijk knelpunt is de schaarste aan experts die de materie beheersen. Veel ervaring is er nog niet, het is zaak zoveel mogelijk samen te werken en samen te leren.

Smart contracts?
Naast de bekende Bitcoin blockchain (die in Groningen hergebruikt is voor de stadjerspas) zijn er twee andere belangrijke implementaties genoemd: Ethereum en Hyperledger. Ethereum was overigens net betrokken geraakt in een crisis doordat een implementatie (DAO) te kampen had met een aanval, dat probleem was te herleiden tot DAO en niet tot Ethereum zelf. NB In Ethereum is een smart contract een applicatie, gebouwd op Ethereum als fundament. Het is dus geen contract in de gewone zin van het woord. Dit levert een buitengewoon interessante video op (klik).

Belangrijke waarschuwing die ik daar uit haal: het is spelen met vuur, je moet werkelijk deskundige en te vertrouwen mensen hebben om de smart contracts te maken, en je moet die smart contracts heel zorgvuldig door anderen laten controleren.

IK haal er een stelling uit over die smart contracts: ze zouden zo eenvoudig geformuleerd moeten worden dat ze voor iedereen leesbaar zijn. Een heel nieuwe programmeertaal is daarvoor nodig.

Opvallend geluid dat ik opving op de conferentie: de block chain is absoluut geen high performance distributed database, integendeel: het aantal transacties per seconde is juist zeer beperkt.

Vertrouwd versus vertrouwelijk
Vertrouwelijke informatie leent zich zelf niet voor een openbaar register maar kan wel via een openbaar register ontsloten worden, door op basis van identiteit en rechten van de aanvrager de weg te wijzen naar een applicatie op internet die -alleen aan wie het aangaat- antwoord geeft op een vraag. Zo'n applicatie wordt dan Smart contract genoemd.

Een mogelijk voorbeeld van een smart contract is een persoonlijke kluis met medische informatie, je persoonlijke EPD waar je zelf een arts toegang toe kunt geven.
Zoiets zal allereerst heel toegankelijk, begrijpelijk en vertrouwd moeten zijn. Het moet net zo makkelijk zijn als PINnen

Tot slot een goed praatje (klik) over identiteit in de digitale wereld

3

QR - wat moet ik daarmee?

QR-codes (Quick Response-codes), dat zijn de blokjescodes die je steeds vaker tegenkomt op bijvoorbeeld stationsreclame. Het zijn tweedimensionale streepjescodes.
Is QR nieuw voor je? Lees een inleiding op Wikipedia.

Wat kun je met QR?
QR is een heel gemakkelijke methode om een tekst in te voeren in een smartphone. Die tekst kan bijvoorbeeld de URL van een website zijn of een mailadres. Maar ook een gedicht bijvoorbeeld.
...lees verder "QR"

1

Als er één ding is dat de digitale wereld kenmerkt dan is dat wel het gemak waarmee je een kopie maakt. Een kopie is zó gemaakt, kost 'niets' en voor de zekerheid maak je er ook nog maar één op een andere plaats. Wat je vervolgens net zo snel weer vergeet, of je weet nog wel dát je die kopie hebt gemaakt maar niet meer precies wáár.
Als enkele collega's hetzelfde doen dan heb je voor je er erg in hebt een bestand overal staan: telkens weer hetzelfde bestand. Of misschien nog erger: ook nog in verschillende versies zonder dat iemand dat in de gaten heeft.
Iets soortgelijks geldt voor initiatieven en groepen: een idee heb je nooit alleen, en voor je het weet neem je een initiatief, vorm je een groep die gisteren iemand anders maakte. Het zou heel jammer zijn als je zo twee eilanden creëert waarvan de bewoners van elkaars bestaan niet weten, en die veel aan elkaar zouden hebben als ze één waren.
Op het Rijksweb heb ik al twee keer een fusie gesloten tussen 'mijn' groep en een andere groep, maar nu is er alweer één opgedoemd die in wezen hetzelfde doel heeft. Het is wel elke keer een hoop gedoe, alle gebruikers moeten mee en alle documenten.
Ja, ik weet het: juist de vrijheid van het web 2.0 is zo'n belangrijk kenmerk, geen strakke richtlijnen s.v.p, maar dubbelingen worden gegarandeerd ook in Pleio een punt naarmate het drukker gebruikt wordt.
Wie herkent dit probleem; is het wel een probleem en zo ja, wie heeft een idee hoe we het kunnen voorkomen of in de hand houden?

Dit stukje stond aanvankelijk op Pleio, maar het blijkt niet toegankelijk als je niet ingelogd bent, daarom hier even een kopie, die was zó gemaakt 🙂