Spring naar inhoud

Een van mijn favoriete slogans: less is more.

Ik heb weer een leuk voorbeeld: Een lichte chromebook. Die werkt vaak lekkerder dan een zware Windows laptop en doet ook nog eens langer met zijn batterij, en tegen een veel lagere prijs. Hij zeurt nooit over updates of virussen, wordt niet warm  en valt me niet lastig met MSN, Edge en Bing om maar eens een paar bekende ergernissen te noemen. En omdat de chromebook bedoeld is als internetcomputer is elke chromebook waar ik op inlog voor mij gelijk. Als ik maar op de WiFi kan vind ik zonder meer mijn apps en mijn bestanden.

Op die chromebook merk ik nu iets heel grappigs: ik heb een kleintje en een wat grotere, en op beide kan ik MS-Office apps draaien, de Android versie. In wezen heb ik Office niet nodig, er zijn goede alternatieven voor alles wat ik doe, maar met name bij Word en Powerpoint kan de precieze opmaak ertoe doen als je een bestand uitwisselt en dan is het dus toch handig om de echte MS Office te kunnen gebruiken.

Wat ik nu merk: op het kleine chromebookje werken de Office apps zonder licentie, maar op de grotere moet ik een abonnement hebben. Nog grappiger: op het kleine chromebookje kan ik een groot scherm aansluiten en dan wordt ook op dat apparaat een licentie geëist. Zonder licentie kun je dan nog wel bestanden tonen maar niet aanpassen. Dat kleine chromebookje is zo een ideale reisgezel!

En met offline Netflix kun je lekker film kijken in de trein.

 

1

Deze site is onlangs verplaatst, web10.nl heeft mij verkocht aan unoeuro.com. Bij de migratie was er even sprake van een black out, maar die schijnt nu opgelost te zijn. Er was veel op te ruimen, al mijn bestanden stonden er in veelvoud op en het was even zweten om te ontdekken welke er gebruikt werden, de rest is nu helemaal weg en dat is goed gegaan, immers, het werkt nog steeds!

Tussen haakjes: dit is een testbericht.

Ik heb een nieuwe regenbroek nodig, maar lekker was  die regen!

Vanmorgen ben ik in de stromende regen naar mijn werk gefietst. Helemaal in mijn eentje over een leeg fietspad, niemand anders die zo gek was. Dus alle regen was voor mij.

Wat ik ontdekte, of liever herontdekte: hoe lekker regen eigenlijk is. Niet dat nat worden, maar de smaak van de regen op je tong.

Verser dan dit bestaat niet, weg met het mineraalwater!

Er wordt veel geëxperimenteerd met block chain techniek, en er liggen een paar mooie technische principes onder met mogelijk vergaande effecten. Wellicht zijn de verwachtingen overdreven, want block chain technologie is in de allereerste plaats een methode om informatie te beschermen tegen vervalsing van binnenuit. In principe is een block chain een journaal van transacties, waarin elke pagina versleuteld is op basis van de inhoud van de voorgaande pagina. Informatie ongemerkt vervalsen wordt daardoor praktisch niet uitvoerbaar zodra een pagina een opvolger heeft, en onmogelijk als er een ketting van opvolgende pagina´s is. Vandaar de naam block chain.
Als die database een gesloten systeem zou zijn, dan zou het alsnog een koud kunstje zijn om bedrog te plegen. Het zou dan immers mogelijk zijn om een hele reeks blokken tegelijk te veranderen in een alternatieve consistente staat.
En daar komt het revolutionaire idee om de hoek kijken: de hele database wordt openbaar gemaakt en op meerdere onafhankelijke servers bijgehouden. Transacties zijn pas definitief als een meerderheid van de servers daarmee instemt. Als op één server malversaties plaatsvinden, dan wordt de data automatisch hersteld via datzelfde democratische stemproces.
Daarmee leunt block chain technologie echter op een lastig te organiseren stelsel: het is van belang dat in de kring van betrokken servers nooit sprake is van een meerderheidsbelang, geen enkele partij mag ooit de macht over de block chain krijgen. Ook congsies van ogenschijnlijk onafhankelijke partijen zijn uit den boze.

Maar daarnaast is die block chain een ICT-systeem dat vraagt om bekostiging, beheer, kwaliteitsbewaking, onderhoud en op zeker moment ook vervanging. En dat moet dus door al die onafhankelijke organisaties met elkaar in samenhang worden gedaan.
Dat is een grote uitdaging van block chain, want dit kan alleen worden georganiseerd door de gemeenschap van deelnemende organisaties, die principieel juist onafhankelijk van elkaar moeten blijven. De gemeenschap zal een vertrouwde partij moeten organiseren die de voorwaarden bepaalt om aan te mogen sluiten. Kan dit zonder toezicht, is de vraag en wie moet dat dan doen? Wie is verantwoordelijk voor het functioneren van de block chain als er geen eigenaar is?

Ik ben benieuwd wat het antwoord is op deze paradox.

1

Wat een strateeg, die Erdogan! In een campagne om zijn parlement tandeloos te maken en een dictator te worden (voor zover hij dat niet al was), speelt hij nu de verongelijkte Calimero. Nederland als gemeenschappelijke vijand is voor hem een geweldig cadeau, en versterkt de band tussen alle Turken. Het gedoe in Rotterdam zou Erdogan wel eens meer stemmen op kunnen leveren dan als Nederland hem zijn gang had laten gaan met zijn campagne. Maar dat kon natuurlijk niet, want dan zou je Wilders vlak voor de verkiezingen een geweldige duw in de rug hebben gegeven. Nu staan alle partijen achter onze sterke premier. Niemand heeft het over Geert.

Bovendien verwacht ik dat Turkije Nederland nog aardig dwars gaat zitten uit een soort genoegdoening, we zullen het merken.

Terzijde: Een sterkere positie van Wilders zou de Turkse gemeenschap in Nederland geen goed doen, dus daarmee zou Erdogan zijn eigen mensen een slechte dienst hebben bewezen. Echter, hij moet geweten hebben dat het zover niet zou komen. De Nederlandse regering moest wel tegen hem optreden, in het binnenlands belang.

Twee vragen:

  • Laat het Mark Rutte koud dat in Turkije de democratie om zeep wordt gebracht?
  • Laat het Erdogan koud dat in Nederland het anti-Turkse sentiment wordt opgezweept?

Bottom line: voor mijn gevoel zijn er alleen maar verliezers, met uitzondering van één man.